Maarten, 4 juli 2010
Ghana , Accra, bij Ton en Liza van der Zon 37°

De laatste dagen

Hallo allemaal,

Tijd voor een laatste verslag.
De laatste tijd leek alles in Ghana om het WK te draaien, gesprekken op straat gingen haast nergens anders meer over. Mensen leefden enorm na de wedstrijd Ghana - USA van vorige week zaterdag toe, en na die overwinning brak er een orkaan van voetbalvreugde los in Tamale. Sparkles, een cafe in Tamale waar alle wedstrijden vertoond worden op een groot scherm, was overvol en de spanning was er voelbaar tijdens de wedstrijd. Na de wedstrijd begeef ik me terug richting het centrum van Tamale, waar duizenden mensen in drommen over straat rennen, schreeuwend, dansend en zwaaiend met vlaggen. Hier en daar zijn trommels tevoorschijn gehaald en worden er spontane dansfeestjes op straat gehouden. In de feestvreugde heb ik een praatje met Sky Dee (eigenlijk Latif, maar Sky Dee is zijn nickname) en Samuel, twee vriendelijke Ghanezen. Ik zeg dat ik naar huis ga, en neem afscheid. Op een gegeven moment wil ik een straat oversteken, maar er rijden teveel toeterende auto's met feestvierende mensen op het dak voorbij, en ik weet niet goed hoe ik over moet steken. Iemand pakt mijn hand. Ik kijk op, en het is Sky Dee. "Follow me, my friend", zegt hij lachend, en hij loodst mij veilig door het verkeer heen. We proberen een taxi te zoeken, maar alle taxi-chauffeurs zeggen dat ze niet kunnen rijden door de hordes feestvierders op straat. Uiteindelijk kan ik achterop de motor bij een vriend van Sky Dee. Met de motor komen we een stuk makkelijker door de drukte heen, en zo kom ik toch nog thuis.

Vrijdagavond, na de verloren wedstrijd tegen Uruguay, was de teleurstelling duidelijk aanwezig bij de mensen in Tamale. Hoe dan ook zijn de meeste wel trots dat Ghana een heel eind gekomen is in dit WK, maar toch vindt men het jammer dat ze uitgeschakeld zijn.

Verder stond deze afgelopen week in het teken van inpakken, afscheid nemen van allerlei mensen en voorbereidingen treffen voor de terugreis. Dinsdag heb ik afscheid genomen van Francis, die naar Accra zou gaan om nieuwe vrijwilligers op te halen. Vrijdag was het tijd om gedag te zeggen tegen mijn klas en de leraren van de school, en tegen mijn collega-vrijwilligers. 's Avonds, na de wedstrijd Ghana - Uruguay, nam ik afscheid van een paar Ghanese vrienden, ging ik op huis aan om de laatste spullen in te pakken. Zaterdagochtend propte ik de laatste spullen in mijn tas, en daar was mijn taxi al, netjes op tijd. Ik zei mama Comfort, Mavis en Freda vaarwel, mijn fijne gastgezin die me een goed thuis hebben gegeven in Ghana.

De busreis naar Accra blijkt niet zonder hindernissen. Om te beginnen hebben we anderhalf uur vertraging, maar daar valt mee te leven. Echter, na 2 uur rijden staan we even stil voor een technisch probleempje, maar na een kwartier rijden we weer. Een half uur later staan we opnieuw stil, en het wordt duidelijk dat de bus een serieus probleem heeft. Er is lekkage aan de koeling, dus we kunnen niet verder. De chauffeur zegt dat er een andere bus onderweg is vanuit Kumasi om ons op te pikken. We zijn op dat moment net voorbij Kintampo, en Kumasi is een uur of 3 rijden daarvandaan. We maken er maar het beste van, alle passagiers zoeken een plekje in de schaduw, en er ontstaat een gemoedelijke sfeer. We zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje. We wachten, en wachten, en wachten. Het wordt donker, en nog is de andere bus er niet. Mensen beginnen het zat te worden, en er ontstaan discussies met de chauffeur, die volhoudt dat de bus uit Kumasi er echt aankomt. Uiteindelijk, tegen achten, komt de bus. We staan dan al sinds kwart over 1 's middags stil, maar goed, iedereen is blij dat we verder kunnen. We laden de bagage over en gaan op weg. De nieuwe chauffeur weet van aanpakken en rijdt lekker door, en rond half 5 's ochtends zijn we in Accra.

Ton van der Zon heeft me opgepikt van het busstation, en nu zit ik bij Ton en Liza thuis bij te komen van de reis, en na te genieten van het hele Ghana-avontuur. Morgen (maandag) vlieg ik terug naar Nederland, en als alles goed gaat zet ik dinsdagochtend om kwart voor 6 voet op vaderlandse bodem.

Het is enerzijds jammer om hier weg te gaan, ik had hier een prima leven en ik zal een hoop mensen zeker wel gaan missen, maar anderzijds is het ook wel fijn om weer naar huis te gaan. Anyhow, het zit erop, het is gedaan, ik kom weer naar huis.

Tot binnenkort allemaal!

Maarten in Ghana bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl